Pareltje van Ellen Eggerdink
Gratis foto Pixabay van Farbsynthese
Toen ik gisteren avond naar huis liep was AH nog open, dus ik deed nog snel in de laatste 10 minuten wat boodschapjes. Bij het poortje mocht ik een bosje bloemen uitzoeken.
Zo leuk, dus ik koos een boeketje (bewustwording: ik koop geen chemische bloemen maar alleen nog bio en toch was mijn primaire reactie sneller) en liep met het bosje de winkel uit.
Daar werd ik door een mogelijk dak- en thuisloze aangesproken of ik iets had voor hem. Ik baalde dat ik geen kleingeld meer in mijn zak had. Dus ik zei “Sorry, ik heb helaas niets bij me alleen deze bos bloemen maar daar heb je denk ik niets aan”. Toen zei die man: “Nou ja, daar heb ik wel iets aan. Daar kan ik mijn vriendin blij mee maken”. “Nou, wat fijn alsjeblieft voor jou”, zei ik. Hij keek me intens aan “Weet je het echt zeker?”. “Ja” zei ik en zo voelde het ook. Heel tevreden liep ik naar huis.
Hoe simpel is het toch om iemand blij te maken. 🙏
P.s. Wat ik geleerd heb door zelf op straat te bedelen tijdens straatretraites is contact te maken met de mensen die bedelen. Ik wil de mensen als mens blijven zien en ook al kan ik niets geven, ik kijk ze wel aan en zeg goedendag. Ik realiseer me dat het een soort tweede natuur van me is geworden.