Wie niet kan vergeven, sluit zijn hart

Femy en Jacqueline vertellen over de workshop De Kracht van Vergeving en Verzoening

Wie kan vergeven, bevrijdt in de eerste plaats zichzelf

door Femy Wanders

Femy Wanders beoefent sinds 2004 Mindfulness en meditatie. In 2021 volgde zij Leven met Sterven bij Irene Bakker. Ze volgde retraites van Irene Bakker en Annetje Brunner. In 2022 volgde ze de Compassietrainer opleiding.

Op 7 maart kwam ik aan in het Franciscushuis in de mooie omgeving van Denekamp. Gelijk door naar een eenpersoonskamer, een rustig vertrekpunt voor de reis die we deze dagen gaan maken. Na de kennismaking met 24 reisgenoten en Irène Kaigetsu Bakker, die de kaders neerzet, beginnen we met de geleide meditatie ‘soft front – strong back’. Een mooie basis, eigenlijk voor elke dag.

Tijdens deze vier dagen doen we verbeeldingsoefeningen, we delen met elkaar in een luisterkring, luisteren onvoorwaardelijk ook in kleine groepjes, mediteren, luisteren naar mooie muziek en teksten, schrijven intuïtief en reflecteren op onze eigen thema’s rond vergeving en verzoening. Op zaterdagavond kijken we naar een indrukwekkende documentaire over vergeven en verzoenen. Hier zien we Palestijnse en Israëlische ouders die een kind hebben verloren, en die in sessies gezamenlijk optrekken om de vrede een stapje dichterbij te brengen. Heel indrukwekkend als de moeder zegt: “Uit naam van mijn zoon zal geen enkel ander mens gedood worden”.

Je eigen kamer van vergeving

Wat ik merk is dat ik tijdens deze workshop stapje voor stapje dichter bij mezelf kom en verzacht. Het vertrouwen in het proces en dat alles er al is. In de groep ontstaat ook een grote verbondenheid en herkenning. Je hoort flarden van elkaars verhaal, het gaat er eigenlijk ook niet om wat mensen precies hebben meegemaakt. In deze workshop wordt weer duidelijk dat we in de kern eigenlijk allemaal gelijk zijn.

De verbeeldingsoefeningen voer je allemaal uit in je eigen kamer van vergeving. Deze plek, helemaal op jezelf afgestemd, krijg je er gratis bij en staat ook na de workshop tot je beschikking.

Het was fijn dat Irène benadrukt dat door mee te doen het niet betekent dat je nu ook moet kunnen vergeven. Dat gebeurt pas als je daaraan toe bent en het klopt om te doen. Geduld en vertrouwen!

In de middag is er ook wat vrije ruimte. Tijd om naar buiten te gaan. In de mooie natuur rondom het Franciscushuis daalt je eigen natuur weer wat meer in.

Dit hele proces kon vorm krijgen door de bezielende leiding van Irène. Een rijk programma, en de onvoorwaardelijke liefde die Irène uitstraalt maakt dat er bij iedereen een mooi proces op gang kwam. En ja: Wie kan vergeven bevrijdt in de eerste plaats zichzelf. Dat bleek ook uit de mooie en bemoedigende ervaringen die alle deelnemers in de laatste luisterkring deelden.

Gestolde pijn weer vloeibaar maken

Jacqueline over haar ervaring met de workshop De Kracht van Vergeving en Verzoening

Vol spanning en ook wat onrustig reis ik na een drukke werkweek af naar De Zusters van Denekamp voor de workshop De Kracht van Vergeving en Verzoening van Irène Kaigetsu Bakker. Loslaten en vergeven liggen dicht bij elkaar, zo merk ik dit weekend.

Vorig jaar heb ik haar workshop Leven met Sterven gevolgd, een bijzonder inspirerende manier om bezig te zijn met leven en sterven. De link met deze workshop is snel gelegd: is sterven niet de grootste vorm van loslaten? I sterven niet achterlaten wat ons niet meer dient om open te staan voor nieuwe ervaringen?

Aan de koffie

Onderweg realiseerde ik me dat ik geen idee heb wat ik me te wachten staat dit weekend. Eenmaal aan de koffie blijk ik niet de enige te zijn die het spannend vind en die verbinding voelt prettig. En gelukkig verstaat Irène de kunst om een open en vrije sfeer te creëren. We krijgen eerst enige uitleg over de begrippen om daarna in tweetallen of alleen aan de slag te gaan, waarbij onze psychologische behoeften en kernovertuigingen boven komen. We ontdekken en ervaren op deze manier wat er in ons leeft rondom vergeving. Muziek, gedichten en teksten die oproepen tot bezinning bieden afwisseling met de oefeningen waardoor het weekend niet zwaarmoedig of beladen wordt. De zen-boeddhistische achtergrond van Irène is verweven door de workshop heen, maar ze put ook uit tradities van verschillende culturen, erg interessant! De locatie biedt voldoende mogelijkheden voor een wandeling in de natuur, natuur die uitnodigt om tot onszelf te komen. Binnen onderzoeken we emoties die in ons leven en geven we een stem aan die emoties. Wat een krachtig middel om dat samen te doen!

In het hart

Hoe indrukwekkend de workshop ook is, er nu over schrijven geeft me het gevoel dat ik geen recht kan doen aan het proces dat we doormaken. Het hoofd beschrijft wat anders beschrijft dan wat er in het hart gebeurt. In het hart gaan we diep naar ons binnenste, delen met anderen en ontdekken daarin herkenning omdat ervaringen resoneren. We geven woorden aan wat in ons leeft. Dat alles verbindt en zorgt dat bij mij een gevoel van één zijn naar boven komt: de menselijkheid van pijn en merken dat je daarin niet alleen bent.

Op zaterdag komt alles bij elkaar in een geleide visualisatie waarbij we het vergeven en vergeven worden direct mogen ervaren. Bijzonder wat het voor de geest roepen van een situatie (zelfs als die in werkelijkheid nooit zal gebeuren) teweeg kan brengen. Pijn wordt zachter. Hoewel vergeven voor mij ontiegelijk ver weg lijkt, voelt verzoening bereikbaarder. Vergeven kan later misschien ook nog wel. “Just trust the process”, komt in me op. De oefeningen openen mijn hart en daarmee ontstaat ruimte om de pijnlijke situatie op een andere manier te beleven, niet op cognitief niveau maar vanuit het hart, doordat het perspectief verandert. Ervaringen delen met de andere deelnemers brengt verbinding met elkaar en met menselijke pijn: we staan daarin niet alleen. Een gevoel van eenheid komt op en de onderlinge band groeit. En hoewel stilte mij passend lijkt voor dit weekend geniet ik ook van de gesprekken tijdens de heerlijke maaltijden met andere deelnemers. Gedeelde interesses zijn regelmatig onderwerp van gesprek.

Niet stoppen met zingen

Op de laatste dag kan ik bijna niet stoppen met zingen en bij de afsluitende bijeenkomst voel ik me op een bijzondere manier bevrijd en opgelucht, al weet ik niet goed waardoor.

In de dagen na de workshop bemerk ik die ruimte opnieuw en ik heb het gevoel dat er touwtjes doorgeknipt zijn, touwtjes tussen mijn hart en gebeurtenissen die te maken hebben met vergeving. Ik denk met meer compassie aan de mensen die erbij betrokken zijn, zonder de emotionele ballast die er voorheen mee verkleefd was. Wat er precies gebeurd is en hoe, dat kan ik niet goed navertellen, maar dát er iets gebeurd is in mijzelf, dat is helder. Misschien is gestolde pijn weer vloeibaar gemaakt? De magnoliaboom voor het raam symboliseert het weekend. De op springen staande bloemknoppen openen zich elke dag wat meer: het zonlicht biedt hen de liefde om tot bloei te komen. Wat een helende ervaring! Dank je wel Irène, dank je wel iedereen die hierbij geholpen heeft, dank je wel fijne mensen!

De achternaam van Jacqueline is bij de redactie bekend.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *