The Gate of Sweet Nectar

13624472_1210917288943005_1222664955_n ‘The Gate of Sweet Nectar’
verslag van de Zazenkai van Zen Spirit met Irène Kaigetsu Bakker Sensei

– door Hetty Bongers, Sangha-lid Zen Spirit, Arnhem –

De ceremonie “The Gate of Sweet Nectar” was het thema tijdens de Zen-dag op 19 juni in onze zendo in Arnhem.
De ceremonie zit vol rituelen, wat mij aanspreekt vanuit mijn katholieke achtergrond. Het is een belangrijk ritueel voor Zen Peacemakers (waar Zen Spirit bij aangesloten is) om niets en niemand buiten te sluiten en de eenheid te beseffen en ervaren met alles wat is. Om van daaruit alle aspecten van dit leven, het lijden en ons mens-zijn te voeden en te omarmen. Het voeden van alles wat behoeftig, verstoten is zowel in onszelf als anderen.

We nemen aan dat de ceremonie teruggaat tot de tijd van de historische Boeddha. Anada had namelijk een akelige droom, waarin hij zijn overleden moeder ondersteboven in de hel zag hangen. Boeddha raadde aan deze ceremonie te doen om vrede te brengen aan haar en alle lijdende wezens. Lees verder

Het COA is niet de vijand

nieuwsbrief 1606 vijandActievoeren of lijdzaam toekijken?

– Het COA is niet de vijand

– door Harriet Marseille

Op 6 juni stond in de NRC-next een artikel met als kop: ‘Het COA maakt een einde aan de vrijheid.’ Het stuk gaat over de asielopvang Crailo, waar Zen Peacemaker Annie Schalkwijk al een aantal keer over geschreven heeft (en ook deze nieuwsbrief bevat weer een bijdrage van haar hand). ‘Bij de asielopvang in Crailo waait een nieuwe wind, sinds het COA het beheer heeft overgenomen van het Leger des Heils. De vrijwilligers hebben het gevoel dat ze aan de zijlijn komen te staan,’ aldus Ingmar Vriesema van de NRC. Klik hier voor het hele artikel.

Ik bel Annie op, wil weten wat er is gebeurd. Ze heeft het zwaar gehad de afgelopen tijd en is hard toe aan een time-out. Alle activiteiten die ze als vrijwilligers met de bewoners wilden ondernemen, leken keer op keer haast gesaboteerd te worden door medewerkers van het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers). Hoewel Annie zeer goede contacten heeft met de bewoners en ze hen zeker niet in de steek wil laten, trekt ze het niet meer. Ze moet nu echt even afstand nemen. Lees verder

Verslag fort Breendonk

nieuwsbrief 1606 Tim SymonsMijn ontmoeting met het Fort, toen en nu
– door Tim Symons –

Op zondag 22 mei organiseerden de Zen Peacemakers een bezinningsdag in het Fort van Breendonk.

Het was twintig jaar geleden toen ik voor het eerst kennismaakte met die plek, de verplichte schooluitstap, weet u wel… Voorbije zondag vertrok ik er heen, niet omdat het moest, maar omdat ik het wilde.

Ik was echt benieuwd.

De eerste keer was ik erg onder de indruk, zelfs een paar dagen behoorlijk van de kaart. De gruwel die je kent uit films, boeken en andere verhalen, kwam toen plots wel erg dichtbij. Bij het binnenkomen van het fort, voelde ik lijfelijk de angst en dood om me heen kruipen. De duisternis en kilheid nestelden zich onmiddellijk onder mijn vel om daar de rest van de dag te blijven zitten. Ik kon toen moeilijk vatten waarom ik als enige van de klas dit zo ervoer. Mijn medescholieren dolden maar wat tijdens de rondleiding en ook dat werkte op m’n gemoed. Lees verder

Noodopvang Crailo

Noodopvang vluchtelingen Crailo, vervolg
– door Annie Schalkwijk

Van de honderd bewoners die vanaf oktober 2015 op Crailo verblijven zijn er vijfenzeventig naar drie verschillende POL ‘s (proces opvang locatie) gebracht. Hier begint de start van de procedure. De eerste groep, zie ook vorige verslag, vertrok op dinsdag 15 maart. En er gebeurde niks! Ons kwam ter ore dat er nog gewacht zou moeten worden tot 30 mei. Dit is niet een beetje schokkend maar zeer! Dat één van de bewoners woedend werd kan ik me levendig indenken. Er valt in die POL ’s niks te doen, er zijn geen scholen. Waarom zo overhaast vertrokken uit Crailo?

Voor de kerngroep vrijwilligers weer aanleiding om het opvangverbond te informeren, woordvoerder de burgemeester van Laren. Ik kan niet anders zeggen dan dat de lokale politiek haar uiterste best doet om invloed aan te wenden waar mogelijk. Lees verder

Luistercirkels

luistercirkelLuistercirkels

– door Nico Goethals

Luistercirkel. Vreemd woord, neen? Waarom? Toen ik het de eerste keer hoorde, vond ik het ook iets zweverigs hebben. Het leek wel een term uit een zelfhulpgroep, iets waar ik als chronisch pijnpatiënt altijd wat weigerachtig tegenover heb gestaan. “Hoe zouden we elkaar daar kunnen helpen?”, was mijn eerste, impulsieve, reactie. “Mijn pijn gaat niet verminderen door in een groep mijn verhaal te doen.” Het bleek later toch een ietwat kortzichtige gedachte. Luisteren naar elkaars ‘miserie’? Neen, dat zag ik toch niet echt gebeuren.

De eerste luistercirkel die ik meemaakte, was er een met de zen-peacemakers, de boeddhistische vereniging van Bernie Glassman, één van de pioniers op het gebied van geëngageerd boeddhisme. Voor een luistercirkel geldt een aantal afspraken die ervoor zorgen dat iedereen die deelneemt zich perfect op zijn gemak voelt. Niemand is verplicht om te spreken, en iedereen is welkom. Lees verder

Achter de lijn

nieuwsbrief 1605 achter de lijn 1Achter de lijn

– door Harriet Marseille

De rood-wit gestreepte plastic lijn scheidt Theo en mij in de emergency room af van de vluchtelingen in de terminal E2 in de haven van Piraeus. Talloze keren is de lijn gescheurd, en ook weer vastgeknoopt. Kinderen duwen er tegenaan, spelen ermee. Soms passeren ze de lijn, maar dat is niet de bedoeling. In het begin was ik er zelf niet zo strikt in. Een meisje dat me niet duidelijk kon maken wat ze nodig had, nodigde ik uit het gewenste product te komen aanwijzen. Maar zodra je één kind achter de lijn toelaat, willen ze het allemaal. En dan wordt het een chaos. Dus til ik de kinderen nu voor de lijn op, zodat ze op de tekening van de beschikbare producten in de emergency room kunnen aanwijzen wat ze nodig hebben. We verstrekken hier babymelk (alleen gesteriliseerd, en steriliseren kost veel tijd!), wc-papier, luiers, maandverband, natte tissues, keukenrol, plastic bekers, zonnebrandcrème en voeding voor diabetici.

Een vrouw heeft zelf geen flesje voor babymelk. Gelukkig staat er nog eentje om weg te geven. Ik steriliseer hem voor haar. Ze moet even wachten. Lees verder

Gewoon een maatje

nieuwsbrief 1605 Hans de GrootGewoon een maatje

– door Hans de Groot

Graag wil ik wat delen over mijn werk, dat ik doe vanuit de inspiratie van de Zen Peacemaker leefintenties (en ook vanuit nog meer intenties):

Drie jaar geleden veranderde mijn loopbaan ingrijpend: van managementtrainer/-adviseur ben ik gaan werken (deels vrijwillig) voor kwetsbare mensen met een psychiatrische achtergrond. De start was het werk als maatje van een jongeman van 23 jaar. Ik ben nu ruim 3 jaar maatje van hem, met veel plezier en toewijding. Van hieruit ben ik begin vorig jaar de Vriendendienst “gewoon een maatje” (van de RIBW in Nijmegen) gaan coördineren. Ik werf vrijwilligers, begeleid ze en koppel ze aan mensen uit de psychiatrie.

Het is de bedoeling graag dat ‘mijn’ vrijwilligers de deelnemers niet begeleiden, adviseren of anderszins proberen te veranderen. Dan lijkt het alsof je weet wat goed is voor een ander. Beter is het om vanuit ‘niet weten’ nieuwsgierig een tijd met de (eenzame) ander optrekken, een band opbouwen, gezellige dingen doen zoals koffie drinken, wandelen of winkelen. Langzaam maar zeker de logica van de ander gaan snappen. Dat kan alleen als ze een tijd lang (zonder oordelen) getuige zijn van het leven van de ander, met zijn ups en zeker ook zijn downs, met zijn plezier en zijn tragiek. Lees verder

Collecteren

harriet april 1Collecteren
– door Harriet Marseille

Op 14 maart was het weer zover: de start van de jaarlijkse Amnesty-collecteweek. Ik weet niet precies hoe lang ik dit werk al doe, maar op de een of andere manier ben ik eraan gehecht geraakt. Ik zie het als een oefening in geven en ontvangen. Ik open me om geld te ontvangen voor het goede doel dat me zo dierbaar is: Amnesty International. En ik ontvang ook de dankbaarheid van de coördinator, wanneer we na afloop de opbrengst tellen. Wat ik geef? Ik stel een paar uur van mijn tijd ter beschikking. Maar daarnaast geef ik de mensen bij wie ik aanbel mijn aandacht, een vriendelijke groet, een vrolijke lach, of dankbaarheid. Zelfs als ze geen geld in de collectebus stoppen. Tenminste, dat probeer ik.

Lees verder